Malam itu, tuhan melamarku.
Lewat malam itu.
*menangis tanpa suara*
Tertanya-tanya,
Ah, mengapa sukarnya mencinta Tuhan saja?
Mengapa masih cintakan dunia dan isinya?
Murah benar rasa cinta yangku punya.
Mungkin saja, hati ini masih tersisa kekotorannya.
Jiwa berperang sendiri. Keranaku punya dua pilihan.
Cinta dunia dan cinta Tuhan, takkan mungkin bisa bersatu, bukan?
Antara dua jalan, salah satu harus dikorbankan. Ku fikir begitu.
Lalu, ku selak surat cinta Tuhan. Itu kegemaranku.
kerana aku dapat rasakan, tuhan berbicara langsung denganku.
Allahu.
Syurga yang Tuhan lamarkan.
Itu janji Tuhan, bukan janji manusia.
Lalu, ku memutuskan untuk bisu. Menjauh pergi.
Dari satu jalan lagi.
Keranaku juga, lebih yakin akan janji Tuhan.
♡╬════════════๑۩۩๑▬●MIRAYUYA●▬๑۩۩๑════════════╬♡